Voor er een beeld verschijnt beukt de drumbeat van Lust for Life de zaal in. In plaats van een score koos Danny Boyle voor Iggy Pop, Lou Reed, Blur, New Order en Underworld. Born Slippy vond hij tijdens de montage, als B-kantje in een platenzaak. Deze keiharde klassieker bestaat 30 jaar en is – oké, ondanks een paar taaie scènes – een heerlijke firestarter om een onstuimige nacht mee te beginnen. Geen pro- of anti-drugsfilm, maar een ode aan foute vrienden. Dertig jaar na Cannes nog altijd een heerlijke klap in het gelaat.