KINO Virtual Reality: Best of IDFA (blok 2)

Hoezo in Kino

KINO Virtual Reality is terug, nu met een speciaal IDFA-programma. Vanaf 17 februari tot en met 11 maart kun je op zaterdag en zondag weer kijken naar twee verschillende VR experiences die tijdens het festival te zien waren. Zodra je deze bril opzet kun je 360 graden om je heen kijken en beleef je alles in 3D, je waant je dus in een compleet andere wereld. Een van onze collega’s zal je ophalen bij de kassa en je instrueren over de VR-experience

Regie: Wes Hurley, Jessie van Vreden, Anke Teunissen

Cast: Wes Hurley, Elena Bridges,

Genre:

Documentaire

Land: VS, NL

Speelduur: 30 minuten

Taal: Engels

Ondertiteling: Geen ondertiteling



The Last Chair – Egbert (20min)
Op een afgelegen boerderij in Drenthe zit de bejaarde Egbert zijn laatste dagen uit. Televisie of internet heeft hij niet. De enige vorm van actualiteit is de krant die hij als tafelkleed gebruikt om zijn pan met boerenkool op te zetten. Een leeg ogend bestaan, maar met deze VR-documentaire krijgen toeschouwers de rust om weg te stappen van de alledaagse drukte, rond te kijken in zijn woonkamertje of tuin en zo het leven eens van een andere kant te bekijken. Egbert is een tevreden man, in tegenstelling tot Fred, de hoofdpersoon in een tweede korte film uit The Last Chair. De terminaal zieke ex-hippie ruilde zijn familie in voor een afgezonderd bestaan in Frankrijk. Even bedaard en zelfvoorzienend als dat van Egbert, maar genieten is lastig doordat verkeerde keuzes hem tot het eind achtervolgen. Dit 360-gradenproject laat het publiek zo een stille getuige zijn van laatste levensfases, en van een kalmte die je tegenwoordig weinig meer tegenkomt.

English:
On an isolated farm in the Dutch province of Drenthe, the elderly Egbert is living out his last days. He has neither TV nor internet, and his only contact with current affairs is the newspaper he lays on the table under his pan of kale. It seems an empty existence, but this VR documentary gives viewers the chance to leave behind the bustle of everyday life, explore Egbert’s living room or garden and see life from a different point of view. Egbert is content with his life, unlike Fred, the protagonist of a second short film in The Last Chair. This terminally ill ex-hippie left his family for a solitary existence in France. He’s as composed and self-sufficient as Egbert, but he finds it hard to enjoy life because he’s haunted by the bad choices he has made. In this 360-degree project, we experience a calm that’s rarely seen in the modern world—at the same time, we are silent witnesses of lives drawing to an end.

Potato Dreams (6min)
Hoe vertel je een verhaal over een Russische moeder en zoon die hun harde omgeving in de Sovjet-Unie moesten ontvluchten om een fatsoenlijk bestaan in de Verenigde Staten op te bouwen? Je kunt ze interviewen, archiefbeelden inzetten, een reconstructie maken – of je kunt iets compleet nieuws doen. Regisseur Wes Hurley koos voor Virtual Reality. In de korte documentaire Potato Dreams bespreken moeder en zoon homohaat en Russische gevangenissen, terwijl de toeschouwer overal om zich heen kan kijken. Draai om je as en zie vier verschillende tableaus als aparte kijkdozen, steeds met verbeeldingen van de regerende melancholie, angst en pijn. Of kijk omhoog en ontdek dat je in een doos staat die door een boosaardig figuur wordt afgesloten. Er is veel tegelijkertijd gaande en daarmee wordt het lastig om houvast in het verhaal te vinden. Maar intussen is die chaos ook juist wat Hurley wil overbrengen. Met een kalm slotbeeld dat de volledige 360 graden bedekt, krijgt ook het publiek de rust waar moeder en zoon zolang naar op zoek zijn geweest.

English:
How do you tell the story of a Russian mother and son who fled their harsh existence in the Soviet Union to build a new life in the United States? You could use interviews, archive footage or reenactments, or you could do something completely new. Director Wes Hurley chose virtual reality. In the short documentary Potato Dreams, the mother and son discuss homophobia and Russian prisons, while we are free to explore the surrounding images. Turn around and you see four different tableaus, each with depictions of the prevailing melancholy, fear and pain. Or look up to discover that you’re in a box that’s being closed by a malevolent figure. There’s a lot happening at once, which makes it hard to grasp the story, but it’s precisely this chaos that Hurley wants to convey. As a final calm image fills the entire 360 degrees, we arrive at the peace that the mother and her son have been seeking for so long.