IFFR KINO #33: Nobody Knows (2004)

Hoezo in Kino

After some time away, we’re happy to announce we’re back with a new season of IFFR KINO! For Season 5, celebrating the upcoming 50th festival edition in 2021, IFFR asked us to select our favourite IFFR films of all time. We made four special selections. One screening every month, from October until January. First up on 7 October is Nobody Knows (2004) by Kore-eda Hirokazu.

Regie: Hirokazu Kore-eda

Cast: Yûya Yagira, Ayu Kitaura, Hiei Kimura

Genre:

Drama

Land: Japan

Speelduur: 141 minuten

Taal: Japanese

Ondertiteling: English

Kijkwijzer:
AL

English:
Züleyha Azman, Marketing Director KINO Rotterdam on her selection:
“Everybody has that one film they want everybody to see, for me that film is Nobody Knows, one of my IFFR favourites. Kore-eda Hirokazu’s craftsmanship as a storyteller and director all come together in this film, which for me, can be regarded as his best film (followed by Like Father, Like Son (2013)) and definitely should have earned him the Palme d’Or back in 2004, 14 years prior to Shoplifters (2018). The story, which is based on true events, almost entirely takes place in a tiny Tokyo apartment and yet keeps the viewer interested in the heartbreaking story and very small world of these abandoned children. This tragic story never becomes melodramatic, the director has a subtle way in showing (not telling) us the story, and yet the viewer can also feel the critical tone towards Japanese society as well. And of course, I can’t talk about this film without mentioning the beautiful performances by the child actors, all of whom were non-professionals. The performance by Yūya Yagira as the eldest son, Akira, won him the Best Actor award at the Cannes Film Festival. If after this film you would like to see something similar, I can recommend the Taiwanese film A Time To Live and A Time to Die (1985) directed by Hou Hsiao-Hsien. In the documentary Flowers of Taipei (previously on IFFR Unleashed), Kore-eda Hirokazu mentions that this film made him pursue a career in filmmaking, so it’s no coincidence these two films bear a lot of similarities in storytelling and style.”

Synopsis:
Lord of the Flies, but then different. Shocking and heart-warming at the same time, this portrait of the strategies for survival of four abandoned children in the Japanese Big City. The fourteen-year-old protagonist won the Golden Palm at Cannes. Kore-Eda likes to make films about things that happen beyond our perception. No messages from the great beyond (After Life) this time, but from behind the door of an anonymous apartment. Kore-Eda has been walking round with the story of Nobody Knows since 1988, when the ‘affair of the four deserted children of Nishi-Sugamo’ found its way into Japanese newspapers. In a loose, handheld style, he first convincingly sketches the internal logic of the everyday life of a one-parent family that hides away from the world. The landlord and neighbours of the new apartment mustn’t find out that so many children live there; so they are smuggled in by mother Keiko and her son Akira (aged 12), who is the only one allowed outside. After a while, the mother stays away increasingly often and eventually disappears entirely. (A new lover? Pathologically irresponsible? Kore-Eda does not pay much attention to this aspect.) She leaves the children in the care of Akira. He dedicates himself with love and without complaining to his task which is doomed to failure. Kore-Eda does not just prove his talent in directing the actors (Yagira Yuya as Akira won a Golden Palm) and in the moving portrayal of the world of children. He made a film that moves without being sentimental, that is shocking without shocking, that isn’t coarse but is realistic. He takes his time and only explains the absolutely necessary, like a true master.

Nederlands:
Na even te zijn weggeweest, zijn we weer terug met een nieuw seizoen IFFR KINO! Met dit vijfde seizoen tellen we af naar de 50ste festivaleditie in 2021. Wij werden gevraagd om onze favoriete IFFR-films aller tijden te selecteren. Het resultaat: een programma van vier fantastische films, waarvan we er van oktober tot en met januari elke eerste woensdag van de maand eentje vertonen. Op woensdag 7 oktober trappen we af met Nobody Knows (2004) van Kore-eda Hirokazu.

Synopsis:
Lord of the Flies, maar dan anders. Schokkend en hartverwarmend tegelijk, dit portret van overlevingsstrategieën van vier in de steek gelaten kinderen in de Japanse Grosstadt. Veertienjarige hoofdrolspeler werd bekroond met Gouden Palm in Cannes.Kore-Eda houdt ervan om films te maken over dingen die zich buiten onze waarneming afspelen. Nu eens geen berichten uit het hiernamaals (After Life), maar van achter de voordeur van een anoniem flatje. Met het verhaal van Nobody Knows liep Kore-Eda al rond sinds 1988, toen de ‘affaire van de vier in de steek gelaten kinderen van Nishi-Sugamo’ in de Japanse kranten kwam. In een losse, uit de hand gedraaide stijl schetst hij eerst overtuigend de interne logica van het dagelijkse leven van een eenoudergezin dat zich verstopt voor de wereld. De huurbaas en buren van het nieuwe flatje mogen niet weten dat er zoveel kinderen wonen; ze worden dus naar binnen gesmokkeld door moeder Keiko en haar twaalfjarige zoon Akira, de enige die naar buiten mag. Na een tijdje blijft de moeder steeds vaker weg en verdwijnt uiteindelijk geheel. (Een nieuwe liefde? Ziekelijk onverantwoordelijk? Kore-Eda besteedt er weinig aandacht aan.) De kinderen laat ze over aan de verantwoordelijkheid van Akira. Hij zet zich liefdevol en zonder te klagen aan zijn tot mislukken gedoemde taak. Kore-Eda bewijst zijn kunnen niet alleen in de acteursregie (Yagira Yuya als Akira werd bekroond met een Gouden Palm) en in de sfeervolle portrettering van de kinderwereld. Hij maakte een film die ontroert zonder sentiment, niet shockerend maar wel schokkend, niet rauw maar wel realistisch. Hij neemt de tijd en legt, zoals het een meester betaamt, alleen het strikt noodzakelijke uit.

Züleyha Azman (Marketing KINO Rotterdam) over haar keuze:
“Iedereen heeft wel een film die ze aan iedereen willen laten zien. Voor mij is dat Nobody Knows van Kore-eda Hirokazu, een van mijn favoriete IFFR-films aller tijden. Kore-eda’s vakmanschap als verhalenverteller en filmmaker komen samen in deze film, die ik beschouw als zijn beste (met Like Father, Like Son (2013) op de tweede plaats) en die hem in 2004 een Palme d’Or had moeten opleveren. Veertien jaar later won hij de prijs alsnog, maar dan voor Shoplifters (2018). De film speelt zich bijna volledig af in een piepklein appartement in Tokio. Toch blijf je als kijker gefascineerd door de kleine wereld van deze verlaten kinderen en het hartverscheurende verhaal, dat is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het geheel is tragisch, maar melodrama blijft ver weg. De filmmaker laat ons het verhaal ervaren, in plaats van het te vertellen, en is tegelijkertijd kritisch tegenover de Japanse samenleving. Natuurlijk kan ik niet over deze film schrijven zonder het acteerwerk van de niet-professionele kindacteurs te roemen. Yūya Yagira’s vertolking van Akira, de oudste zoon, leverde hem in Cannes de prijs voor beste acteur op. Mocht je na deze film iets vergelijkbaars willen zien, dan kan ik de Taiwanese film A Time to Live, a Time to Die (1985) van Hou Hsiao-Hsien aanraden. In de documentaire Flowers of Taipei (voorheen te zien op IFFR Unleashed) vertelt Kore-eda dat hij door het zien van deze film filmmaker is geworden. Het is dus geen toeval dat deze twee films in vertelkunst en stijl veel op elkaar lijken.”