IFFR KINO #29: No (2012)

Hoezo in Kino

We vervolgen het vierde seizoen van IFFR KINO op woensdag 4 maart met No (IFFR 2013), Pablo Larraíns sluitstuk van zijn meesterlijke trilogie over de Chileense dictatuur van generaal Pinochet.

Regie: Pablo Larraín

Cast: Gael García Bernal, Alfredo Castro, Antonia Zegers

Genre:

Drama

Land: Chili, Frankrijk, VS

Speelduur: 118 minuten

Taal: Spaans

Ondertiteling: Engels

Kijkwijzer:
12G

[Scroll down for English]

Voor Neruda, Jackie, en recent Ema, kende we Pablo Larraín vooral als chroniqueur van het Pinochet-tijdperk. Maar liefst drie films maakte hij over deze beruchte periode in de Chileense geschiedenis die duurde van 1973 tot 1990. Na zijn film over het leven tijdens de dictatuur (Tony Manero) en één over het begin ervan (Post Mortem) toont hij in No de uiteindelijke doodsteek voor Pinochets regime: de pro-democratische Nee-stem in een referendum dat in 1988 onder internationale druk werd gehouden. Gael García Bernal zet als commerciële reclamemaker de zwaarmoedige politieke oppositie aan tot een vrolijke, optimistische Nee-campagne. Na de strak gestileerde vormgeving en zwart-komische toon van de twee voorafgaande films hanteerde Larraín in dit sluitstuk een energieke reportagestijl, waarin dankzij het gebruik van oude U-matic-videocamera’s originele nieuws- en reclamebeelden naadloos konden worden geïntegreerd. Pablo Larraíns nieuwste film, Ema, gemist tijdens IFFR 2020? Dit audiovisueel spektakel vol dans en drama over een pleegmoeder die haar adoptiekind probeert terug te krijgen, draait vanaf 19 maart in de filmtheaters.

We continue the fourth season of IFFR KINO on Wednesday 4 March with No (IFFR 2013), Pablo Larraín’s final piece of his masterful trilogy on General Pinochet’s Chilean dictatorship.

Before Neruda, Jackie, and recently Ema, we knew Pablo Larraín mainly as a chronicler of the Pinochet era. He made no less than three films about this infamous period in Chilean history, which lasted from 1973 to 1990. After his film about life during the dictatorship (Tony Manero) and one about the beginning of it (Post Mortem) he shows in No the final deathblow for Pinochet’s regime: the pro-democratic No vote in a referendum held in 1988 under international pressure. As a commercial advertiser Gael García Bernal incites the melancholy political opposition to a cheerful, optimistic No campaign. Following the stylized design and black and comic tone of the two previous films, Larraín employed an energetic reportage style in this closing piece, in which original news and advertising images could be seamlessly integrated thanks to the use of old U-matic video cameras.

Missed Pablo Larraín’s latest film, Ema, at IFFR 2020? This audiovisual spectacle full of dance and drama about a foster mother who is trying to get her adopted child back, will be screened in the film theatres from 19 March.