FILMAGENDA

Volledige agenda Overzicht films

Hoezo in Kino

In april onderzoeken we aan de hand van vijf films de veranderlijke thema’s identiteit, (fysieke) schoonheid en uiterlijk. KINO en Lab 111 vertonen deze reeks bijzondere films die onze fascinatie voor de maakbaarheid van identiteit en het uiterlijk blootleggen en waarschuwen over de verreikende consequenties van transformatie. Thema’s die, in een tijd waarin social media de grenzen tussen ware identiteit en ‘fake’ steeds verder doen vervagen, nog altijd uiterst actueel zijn.

In april onderzoeken we aan de hand van vijf films de veranderlijke thema’s identiteit, (fysieke) schoonheid en uiterlijk. Zeer verschillende genre-films gebruiken de transformatie van het gezicht en het verlies van identiteit en/of uiterlijk als psychologische reis. Een reis die maar zelden goed eindigt. Of je nu ontsnapt uit de gevangenis om je onschuld te bewijzen, slachtoffer bent van een gruwelijk auto ongeluk, lijdt aan een midlifecrisis, of in je aartsvijand moet veranderen om Los Angeles te redden – de psychische bagage is vaak nog ondraaglijker dan de fysieke gedaanteverwisseling, maar maakt voor een aangrijpende filmervaring.

KINO en Lab 111 vertonen deze reeks bijzondere films die onze fascinatie voor de maakbaarheid van identiteit en het uiterlijk blootleggen en waarschuwen over de verreikende consequenties van transformatie. Thema’s die, in een tijd waarin social media de grenzen tussen ware identiteit en ‘fake’ steeds verder doen vervagen, nog altijd uiterst actueel zijn.

03.04 + 07.04 – Dark Passage (1947)
De derde film met het klassieke Hollywood-koppel Humphrey Bogart en Lauren Bacall is misschien wel de meest bizarre en ambitieuste qua narratieve uitvoering en plot. Bogart kon door zijn slagkracht als filmster Warner Bros. overtuigen deze grimmige, pulpy film-noir – over een ten onrechte veroordeelde moordenaar die zijn gelaat laat veranderen om zo zelf de dader te kunnen vinden – groen licht te geven. Eén van de eerste films die het ‘first person point of view’ introduceerde en daarmee revolutionair zijn tijd vooruit.

► 10.04 + 14.04 – Les yeux sans visage (1960)
​Deze gotische horrorfilm van Georges Franju was de inspiratie voor vele (moderne) filmmakers – van John Carpenters Halloween tot Pedro Almodovars La p​iel que habito (ook te zien in deze reeks) ​- en mixt op unieke wijze het lyrische met het gruwelijke, het existentialisme met exploitation. Een briljante, obsessieve chirurg tracht met radicale middelen het uiterlijk van zijn verminkte dochter te herstellen, maar tegen welke prijs? Een waarachtig meesterwerk dat exemplarisch blijft voor de rijke Franse cinema van de jaren zestig.

► 17.04 + 21.04 – Seconds (1966)
John Frankenheimer​ (The Manchurian Candidate, Ronin) brengt perfect de tijdsgeest van de seksuele revolutie in beeld in deze gewaagde symbiose van science-fiction en jetset-dramaEen wat saaie bankier (toen was bankieren nog saai), verveeld geraakt met zijn burgerlijke leventje, besluit een drastische identiteitsverandering te ondergaan. Een koortsdroom van een film die veel zegt over de tijdsgeest, klassenverschillen, paranoia en obsessie met uiterlijk vertoon.

► 24.04 + 28.04 – Face/Off (1997)
De Amerikaanse term ‘batshit crazy’ blijft een accurate omschrijving van deze duizelingwekkende 90’s actiefilm van de hand van Hong Kong geweldstylist en duivenfetisjist John Woo (The Killer)​. John Travolta en Nicolas Cage verwisselen van identiteit en vechten elkaar aan twee kanten van de wet de tent uit. Regisseur Woo laat naast de hogere wiskunde van een esthetische shoot-out ook op intrigerende wijze zien hoe Amerikaans sentiment er door de ogen van een Chinees uit moet zien. Spectaculair, gewelddadig, incoherent en eindeloos vermakelijk.

► 01.05 + 05.05 – La piel que habito (2011)
De kitschy en kleurrijke stijl die we gewend zijn van Pedro Almodovar (La Mala Educacion) staat in schril contrast met zijn huiveringwekkende La piel que habito. Verknipt plastisch chirurg (Antonio Banderas) houdt de jonge Vera gevangen als proefkonijn voor illegale huidtransplantaties. Een pakkend eerbetoon aan Les yeux sans visage (eerder te zien in deze reeks) en het werk van Hitchcock en Buñuel en misschien wel het meest duistere onderzoek naar de gevolgen van zowel fysieke als psychologische identiteitsverandering.